Każdego dnia przetwarzamy tysiące informacji i staramy się realizować wyznaczone cele likwidując przy tym napotkane problemy. W trakcie realizowania określonego projektu lub zadania analizujemy setki danych. Zadajemy sobie pytania i szukamy optymalnych rozwiązań. Nasza uwaga może analizować zagadnienia wielopoziomowo, aby znaleźć w rezultacie prosty wynik.
Gdzie i jak zdobywam informację? O czym wiem najmniej? Czy mogę lepiej wykorzystać posiadane kontakty?
Czy zaczynam działać, zanim dostanę wszystkie niezbędne dane? Czy może zbyt długo na nie czekam i tracę przez to możliwości?
Jakie tempo zmian narzucam i czy jest ono dostatecznie szybkie, aby zapewnić rozwój, lecz na tyle wolne, aby nie zakłócać normalnego funkcjonowania?
Czy jestem dostatecznie świadomy konsekwencji moich działań? Czy umiem wypośrodkować pomiędzy motywacją a presją?
Czy planuję swój czas systemowo, czy tylko poddaję się presji chwili? Czy tak dobieram działania, aby móc skupić się na konkretnym obszarze lub problemie (tylko dlatego, że mnie interesuje)? Czy pewne rodzaje pracy wykonuję wydajniej niż inne? Czy jestem wydajniejszy w określonych porach dnia lub tygodnia?
Czy nie jestem niewolnikiem kolejnych zdarzeń i wrażeń, w wyniku czego już nie umiem skupić się na rozwiązywaniu problemów? Czy zwracam należytą uwagę na kwestie najważniejsze? Czy nie powinienem więcej czasu spędzać, czytając o pewnych tematach i analizując je? Czy mógłbym przyjąć bardziej refleksyjną postawę?
W jaki sposób mogę przekształcić przymus w możliwość rozwoju?
Rozwiązywanie problemów jest prawdopodobnie bardziej efektywne, jeśli dzieli się problem na mniejsze części i rozwiązuje je po kolei. Pozwala to mieć uczucie, że posuwamy się do przodu, a satysfakcja z poradzenia sobie z poszczególnymi etapami daje energię do następnych zadań. Pomocne mogą okazać się również nietypowe skojarzenia (wymyślanie nowych sposobów na sprzedawanie starych treści), które stanowią punkt wyjścia do nowych projektów. Kreatywne idee rodzą się po przemyśleniu problemu, a następnie pozwoleniu myślom na inkubację. Oderwanie się od jakiegoś problemu na chwilę, stanowi doskonały inkubator pomysłów.
Gdzie i jak zdobywam informację? O czym wiem najmniej? Czy mogę lepiej wykorzystać posiadane kontakty?
Czy zaczynam działać, zanim dostanę wszystkie niezbędne dane? Czy może zbyt długo na nie czekam i tracę przez to możliwości?
Jakie tempo zmian narzucam i czy jest ono dostatecznie szybkie, aby zapewnić rozwój, lecz na tyle wolne, aby nie zakłócać normalnego funkcjonowania?
Czy jestem dostatecznie świadomy konsekwencji moich działań? Czy umiem wypośrodkować pomiędzy motywacją a presją?
Czy planuję swój czas systemowo, czy tylko poddaję się presji chwili? Czy tak dobieram działania, aby móc skupić się na konkretnym obszarze lub problemie (tylko dlatego, że mnie interesuje)? Czy pewne rodzaje pracy wykonuję wydajniej niż inne? Czy jestem wydajniejszy w określonych porach dnia lub tygodnia?
Czy nie jestem niewolnikiem kolejnych zdarzeń i wrażeń, w wyniku czego już nie umiem skupić się na rozwiązywaniu problemów? Czy zwracam należytą uwagę na kwestie najważniejsze? Czy nie powinienem więcej czasu spędzać, czytając o pewnych tematach i analizując je? Czy mógłbym przyjąć bardziej refleksyjną postawę?
W jaki sposób mogę przekształcić przymus w możliwość rozwoju?
Rozwiązywanie problemów jest prawdopodobnie bardziej efektywne, jeśli dzieli się problem na mniejsze części i rozwiązuje je po kolei. Pozwala to mieć uczucie, że posuwamy się do przodu, a satysfakcja z poradzenia sobie z poszczególnymi etapami daje energię do następnych zadań. Pomocne mogą okazać się również nietypowe skojarzenia (wymyślanie nowych sposobów na sprzedawanie starych treści), które stanowią punkt wyjścia do nowych projektów. Kreatywne idee rodzą się po przemyśleniu problemu, a następnie pozwoleniu myślom na inkubację. Oderwanie się od jakiegoś problemu na chwilę, stanowi doskonały inkubator pomysłów.
Komentarze
Prześlij komentarz