Subiektywne spojrzenie (nie tylko) na finanse

[…] Polacy nie chcą i nie potrafią rozmawiać o umieraniu. Dla nich śmierć to temat tabu. I w myślach, i w rozmowach. Większość z nas (siedemdziesiąt cztery procent) myśli o niej bardzo rzadko lub w ogóle nie myśli.

Nasze błędy i porażki pozwalają nam się uczyć, pokazują nam drogę, która jest przed nami. Ale bardzo trudno jest nam nasze błędy dostrzegać i w pozytywny sposób korzystać z nich. To szersza i złożona sprawa, która ma wiele wspólnego z naszym poczuciem wartości.

Dla współczesnego człowieka praca nie jest już działaniem uszlachetniającym, ponieważ zmienił się drastycznie sposób myślenia o pracy jako wartości: miarą pozycji społecznej są dochody i głównie one dzielą – różnicują – ludzi.

Rzeczy powinny być używane, ale nie potrafimy się od nich uwolnić i gromadzimy je przez lata. W każdym wolnym miejscu mogą zalegać stare ubrania, zapakowana oryginalnie pościel, sprzęty kuchenne i różne rzeczy kupowane pod wpływem impulsu. Są one tak bardzo doskonale zbędne, a my czujemy się we własnym mieszkaniu przytłoczeni.

Błędem jest przekonanie, że życie szczęśliwe pozbawione jest przykrości. Nie mamy pełnej informacji o świecie, w którym żyjemy, a w epoce indywidualizacji i malejącej mocy państw narodowych mamy rosnące poczucie bezsilności: nie tylko nie wiemy, jaki ten świat jest – jak go chwycić i za co pociągnąć – ale nawet gdybyśmy wiedzieli, to za słabe mamy ręce. Z połączenia ignorancji z bezsilnością dostajemy sytuację, w której na pytanie „jak żyć?” – nie sposób odpowiedzieć…